Howard męczył przyjaciela pytaniami o samopoczucie.
- Nie zawracaj mi dupy! – fuknął Jay – Nic mi nie jest. Naprawdę!
Dougie wiedział swoje i martwił się o najlepszego kumpla. Dystans dystansem, ale coraz częstsze artykuły szkalujące Jasona i coraz podlejsze komentarze w Sieci, nawet świętego wytrąciłyby z równowagi. Brytyjskie bulwarówki znalazły sobie kozła ofiarnego. Za nimi poszedł Internet...
Zabójczo przystojny milioner w kwiecie wieku b e z d z i e t n y m kawalerem?! Nie do pomyślenia, prawda? Istna patologia! Co z nim nie tak? Czyżby gej? Mało prawdopodobne. Już dawno by się ujawnił. Czyżby bezpłodny? Przecież to się leczy! Czyżby impotent? Co jest, do cholery, nie tak z tym Jasonem Orange? – głowili się dziennikarze i internauci.
***
- Na głowie stawałam, żeby zdobyć tę cholerną akredytację! - dziennikarka Anna Schiller wykrzykiwała przez telefon swojej najlepszej przyjaciółce – Saro, czy ciebie, za przeproszeniem, po-pie-przy-ło?!
Usłyszeć na żywo i zobaczyć z bliska czterech najseksowniejszych facetów pod Słońcem, uścisnąć im dłonie, zamienić słowo... Doprawdy, tylko skończona kretynka dobrowolnie przepuściłaby tę jedyną i niepowtarzalną okazję.
- Fanka z ciebie jak z koziej dupy trąba! – parsknęła – Nie to nie, moja droga! Twoja strata. Odstąpię wejściówkę komu innemu!
- Chwila! – przerwała Sara – A czy powiedziałam, że nie jestem zainteresowana? Oczekiwałaś, że będę piszczeć z radości jak podlotek? Wybacz, moja droga, ale od tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego piątego roku moje priorytety uległy radykalnej zmianie...
Anna przyznała rację koleżance.
- Wejściówka będzie na ciebie czekać do końca – powiedziała łagodnym, aksamitnym głosem prezenterki radiowej. – Swoją drogą, dawno się nie widziałyśmy. Co powiesz na małą kawę w tygodniu, hm?
- Z przyjemnością, Aniu – odrzekła Sara. – O ile, mam nadzieję, znajdę chwilę wolnego. A teraz, najmocniej cię przepraszam, kochana, ale muszę kończyć. Trzymaj się cieplutko. Odezwę się. Pa! – zakończyła rozmowę z przyjaciółką i wybuchła płaczem.
***
Jason odtwarzał w pamięci coraz więcej szczegółów: gęste ciemne włosy związane w kucyk czerwoną frotką, czerwoną sztruksową kamizelkę, biały T-shirt z wizerunkiem Take That, dopasowane niebieskie jeansy. Mały plecak w szkocką kratę a w nim legitymacja szkolna, płyty i książka...
- „Harfa traw” Trumana Capote.
- Ja pierdolę – Howard kręcił głową z niedowierzaniem. – Nie ogarniam tej historii, stary. Przez tyle lat słowem nie wspomniałeś...
- Dobre trzy lata nie mogłem o niej zapomnieć – wyznał Jason ze smutkiem. – Potem zapomniałem, z czasem całkiem wyparłem – ciężko westchnął. - Do dzisiaj...
***
- Byłem twoim pierwszym – oznajmił z satysfakcją piękny jak młody bóg obiekt westchnień tysięcy nastolatek.
Zawstydzona zakryła kołdrą piersi.
- Dziękuję – nieśmiało odwróciła wzrok od czarującego kochanka.
Mamo? – wzdrygnęła się, wyrwana ze słodkich wspomnień. – Mamo?
Przez łzy nie widziała zatroskanej miny ukochanego syna.
- Mamo, co się dzieje? – zapytał wystraszony Max.
Przetarła oczy.
- W porządku, synku – wzruszyła ramionami. - Taka mała babska chandra...
Mała babska chandra? Wolne żarty! Max nie był w ciemię bity.
- Nie dostałaś żadnego mandatu! – skrzyżował ręce na piersiach – Nie ściemniaj, mamo! Przecież widzę, że coś się dzieje...
- Nieważne! – odwróciła wzrok – Zostaw mnie, Max...
Chłopak nie dał się zbyć rodzicielce.
- Co przede mną ukrywasz? – dociekał, marszcząc brwi.
Sara krztusiła się od płaczu. Max, pełen najgorszych obaw, zapytał łamiącym się głosem:
- Mamo, czy ty... jesteś chora?
Zakryła twarz dłońmi, pragnąc zapaść się pod ziemię. Stało się! Oto do czego doprowadził egoizm w parze z głupotą. Nie ma wyboru. M u s i wyznać Maxowi prawdę. Musi i już! Bez względu na konsekwencje!
Zasiadła do komputera i otworzyła przeglądarkę. Max przyglądał się w skupieniu, jak drżącymi palcami wpisuje w okienko Google: Jason Orange.
***
Być może to paniczny strach stał się przyczyną obsesji na punkcie ciemnowłosej nastolatki? HIV hulał jak wiatr a zsunięta prezerwatywa mogła go wpędzić do grobu. Potem przez kilka lat nosił w portfelu – niczym talizman – kartkę z pomyślnym, negatywnym wynikiem na obecność śmiercionośnego wirusa.

- Podręcznikowy przykład przeniesienia uczuć – stwierdził Howard. – Rozumiesz, Jase? Różne uczucia, te same reakcje fizjologiczne. Bicie pikawki, spocone dłonie... Czytałem o tym. Wkręciłeś sobie, że to miłość, kiedy w rzeczywistości byłeś posrany ze strachu.
Jason nie wytrzymał i krzyknął:
- Spierdalaj!
- OK. – Howard rozłożył ręce, obrócił się na pięcie i wyszedł z pokoju, zostawiając Jasona samego z jego wspomnieniami.

BY TKATTERKA



Max Muller
Howard, nie odrywając wzroku od monitora, głośno złorzeczył dziennikarskim hienom oraz wszelkim hejterom i pseudofanom, dorabiającym legendy do tabloidowych rewelacji.

- Wyluzuj, Dougie – wtrącił łagodnie Jason, nie przerywając ćwiczeń, którym zawdzięczał piękną młodzieńczą sylwetkę.

- I znowu o tobie, Jay! – krzyknął poruszony do żywego Howard – Sugerują, że jesteś bezpłodny albo psychiczny!

Z dziką satysfakcją wymierzyłby prawy sierpowy autorowi tekstu szargającego dobre imię jego przyjaciela. Niewzruszony Jason kontynuował swój trening.

- Gówno mnie to obchodzi – powiedział spokojnie a dostanie. – Lepiej już wyłącz ten komputer, Dougie. Szkoda twoich pięknych oczu. Naprawdę!

***

Czarne audi zatrzymało się nieopodal placu, na którym kilkunastu młodych tancerzy dumnie prezentowało swoje umiejętności. W rytmie hip hopu zwinne ciała tworzyły efektowne figury, zapierające dech w piersiach zgromadzonych wokół gimnazjalistów. Największe emocje wzbudzał piękny smukły szatyn o mocno zarysowanej kości żuchwy. Urodą modela oraz ekspresją i fenomenalnym poczuciem rytmu przyprawiał rozentuzjazmowane nastolatki o szybsze bicie serc, wzbudzając jednocześnie zazdrość i respekt ich kolegów.

Z samochodu wysiadła zgrabna i szykowna trzydziestokilkulatka. W dopasowanej beżowej sukience i czarnych skórzanych czółenkach nie wyglądała na entuzjastkę break dance’u ani hip hopu. Niepostrzeżenie dołączyła do nastoletniej publiczności, aby w milczeniu podziwiać dynamiczną solówkę pięknego szatyna.

Krew z krwi kość z kości – ukryła wzruszenie za ciemnymi szkłami okularów przeciwsłonecznych.

***

- Halo, tu Ziemia! – Howard pomachał dłonią przed twarzą zamyślonego Jasona.

Jay uśmiechnął się od niemrawo. Wyjątkowo nie miał ochoty na męskie gadki przy piwku.

- Tylko nie mów, że przejmujesz się plotkami… - Howard wiedział swoje. Nie wierzył w obojętność przyjaciela wobec ataków brukowców oraz komentarzy w Sieci.

- Daj spokój – odparł Jay, podziwiając panoramę Kolonii z okna hotelowego pokoju, tego samego, w którym jesienią 1995 roku spędził upojną noc z niejaką Sarą. Zapamiętał imię, nietuzinkową urodę i sposób bycia zdradzający nieprzeciętny intelekt…

- Nie chodzi o to, że była ładna… - mówił z czołem opartym o szybę. – Miałem wiele świetnych lasek… To nie była taka głupiutka panienka…

Howard westchnął ostentacyjnie.

- Ciekawe, co teraz robi? Gdzie mieszka… jak wygląda…?

- Jakie to ma znaczenie? – wzruszył ramionami Howard – To tylko groupie, zwykła groupie.

***

Sara Müller wróciła do domu cała roztrzęsiona.

- Cześć! – z kuchni wyłonił się uśmiechnięty Max – Wszystko w porządku, mamo? – przejął się smutną miną rodzicielki – Mamo?

- Wlepili mi mandat! – fuknęła Sara – Co za wstyd!

- Mandat? – wzruszył ramionami Max – To przecież nie koniec świata!

Sara łagodnie uśmiechnęła się do syna.

- To nie do pomyślenia – zmieniła ton na żartobliwy – Wzięta prawniczka i szanowana obywatelka łamie przepisy ruchu drogowego! Wstyd i hańba!

- Wyluzuj, mamo!

Sara popatrzyła czule na pięknego i mądrego syna - swoje największe szczęście i miłość życia.

- Widziałam twój występ, kochanie – powiedziała – Kiedy jechałam z kancelarii na zajęcia fitness, zatrzymałam się na chwilę żeby popatrzeć. Jesteś genialny, synku!

Max wzruszył ramionami.

- Daj spokój, mamo – odparł z wrodzoną skromnością.

Zamknięta w łazience Sara uroniła kilka łez. Wzdrygnęła się na wspomnienie sytuacji sprzed osiemnastu lat, kiedy ledwo trzymając się na nogach, drżącym głosikiem oznajmiła rodzicom, że spodziewa się dziecka. A gdyby posłuchała ojca (Cholerny bachor zniszczy ci karierę!), konsekwentnie wspieranego przez matkę (Co z twoimi studiami, Saro?)? A gdyby nie postawiła się woli rodziców i w ostatniej chwili nie odwołała zabiegu? Zatrzęsła się na tę myśl. Nie potrafiła sobie wyobrazić życia bez ukochanego syna, którego powiła w wieku niespełna siedemnastu lat. Maleńki Max wkrótce stał się nie tylko oczkiem w głowie całej rodziny, ale też swoistą siłą sprawczą wszelkich pozytywnych działań Sary, nacelowanych na sukces zawodowy. Zdała maturę ze świetnym wynikiem, dostała się na studia prawnicze, które ukończyła z wyróżnieniem, zdobyła prestiżowy zawód i pieniądze, które roztropnie wydawała na potrzeby swojego małego mężczyzny: dobre szkoły, podróże, kursy tańca. Nie obejrzała się za siebie, kiedy Max, z zabawnego szkraba ganiającego w pieluszce za motylkami w ogrodzie, przeistoczył się w młodego mężczyznę, który lada dzień wyfrunie z gniazda i zacznie żyć na własny rachunek… Kierując się dobrem syna, od początku konsekwentnie zatajała przed nim prawdę o jego ojcu, którym nie był żaden czarujący Francuz poznany podczas szkolnej wycieczki.
BY THATTERKA
  
Lena stała na środku pokoju, zrobiło jej się słabo. Gary podał jej szklankę wody, usiadła na krześle. Zaczęła rozmyślać nad podjęciem właściwej decyzji... Chłopaki widząc jak dużo ją to kosztuje, (była bowiem bardzo wrażliwą osobą co również przeszkadzało jej w pracy psychologa) postanowili, że dadzą jej trochę czasu. Wyszła na zewnątrz chwiejnym krokiem nie wiedząc dokąd pójść. Jej nogi jednak same podjęły decyzję i poprowadziły ją przed siebie. Poszła do najbliższego parku, usiadła na ławce i zamknęła oczy.
- Jestem panią swojego losu i to ja decyduję jak potoczy się moje życie, mogę wybrać cokolwiek zechcę.- pomyślała.
Posiedziała jeszcze chwilę, chociaż podjęła już decyzję. Nie ma dobrych i złych rozwiązań, w tym momencie jednak to wydaje się być dla niej najlepszym.
Poprosiła Marka, Jasona, Howarda i Gary' ego o spotkanie w jej ulubionej kawiarni na starym rynku. Chłopakom bardzo się spodobał Kraków i chcieli zostać w nim dłużej niż planowali, zresztą było to z korzyścią dla Leny. Jason spytał:
- Czy wszystko w porządku i czy dobrze się już czujesz?- wydało jej się to wyjątkowo słodkie, bowiem do tej pory nie spotkała się wcześniej z takim zapytaniem od strony mężczyzny.
- Tak, tak, musiałam widocznie zaczerpnąć świeżego powietrza.- odparła.
Przyszła  kelnerka, złożyli zamówienie na pięć kaw, Lena poprosiła o jej ukochany sernik z gorącymi malinami. Warto tutaj wspomnieć, iż nie była ona na żadnej diecie, już dosyć długo na niej była jako nastolatka, ale o tym kiedy indziej...
Zaczęli delikatnie rozmawiać, o życiu, o tym, co sprawia każdemu z nich przyjemność i o tym co sądzą o istnieniu tej jedynej na całym świecie... Były to jedne z przyjemniejszych chwil jakie przeżyła będąc na studiach w tym mieście. Lena wiedziała, że trzeba powiedzieć im o swojej decyzji, zaczęła więc temat:
- Przemyślałam twoją propozycję.- zwróciła się do Gary'ego. Wyraźnie ucieszył się, że to właśnie ona zaczęła rozmowę.
- Wiem, że to szalony pomysł i nie mam pojęcia jak ja to wszystko pogodzę, ale postanowiłam dalej studiować i kontynuować solową karierę...- zatrzymała się i spojrzała na ich reakcje. Tylko raz do tej pory widziała takie rozczarowanie, gdy jej brat dostał na 5-te urodziny encyklopedię, chociaż chciał strój spider-mana. Ciągnęła więc dalej:
- Ale nigdy nie umiałam się zdecydować, gdy w sklepie podobały mi się dwie rzeczy. Zawsze kupowałam obydwie. To samo zrobię wiec i teraz- dostrzegła przebłysk uśmiechu na twarzy Howarda, co bardzo ją pokrzepiło. - Chcę być 1/5 Take That, bo  było to moim dziecięcym marzeniem ,a ja chcę je spełnić i ucieszyć tę małą dziewczynkę, która siedzi gdzieś w głębi mnie. Na razie chcę tylko spróbować. Niczego wielkiego nie obiecuję. Jedna płyta, jedna trasa koncertowa, a potem zobaczymy- w chwili kiedy to wypowiedziała, Howard mocno ją objął i powiedział, że jest to wyjątkowo dojrzała decyzja. Lena ucieszyła się, choć poczuła jak po jej policzkach płyną łzy, chyba szczęścia i ulgi, bo nie było jej przecież smutno. Była z siebie dumna ,choć wiedziała jak pełen pracy okres ją czeka. No ale cóż, żyje się przecież tylko raz.

Parę dni później chłopaki pożegnali ją na lotnisku, lecieli do Londynu. Gary powiedział do Leny:
- Obiecuję, że nie pożałujesz swojej decyzji, mam nadzieję, że na tej jednej płycie się nie skończy - uśmiechnął się do niej.
- Zobaczymy, może masz rację. Na razie proszę was o wynajęcie dla mnie jakiejś kawalerki na czas mojego pobytu w Anglii- zwróciła się do Marka, a on zapewnił ją, że to zrobi.
Pożegnali się, a Lena miała 2 tygodnie czasu na spakowanie i zaliczenie sesji. Potem rozpocznie się jej cudowna przygoda, której nigdy nie zapomni...
BY MAJKA
Niedawno premierę miał kolejny singiel Marka (pierwszy to "Stars") z jego solowej płyty "The Art Of Doing Nothing". W "S.A.D." gościnnie pojawia się piosenkarka Ren Harvieu.


Krążek miał premierę 10 czerwca 2013 roku.


Dzisiejszy wykład zakończony, nareszcie. Psychologia to trudny kierunek, nikt nie mówił , że będzie łatwo...  Lena popędziła w stronę wyjścia z jej uczelni w Krakowie, najpiękniejszym - jej zdaniem - miejscu w Polsce. Po drodze do samochodu, włączyła telefon, a tam kilkanaście nieodebranych połączeń, od ojca. Zdziwiła się. On nigdy nie był taki natarczywy. W ogóle rzadko kiedy dzwonił...
Lena była 25- letnią piosenkarką, znaną w Europie, lecz inną niż wszyscy ''celebryci''. Była młoda, interesująca dla niejednego faceta, ale nigdy w życiu nie nałożyła na twarz make- upu. Nie nosiła również szpilek, sukienek, nie farbowała włosów. Pieniędzy nie wydawała na ubrania, bardzo rzadko pojawiała się na jakichkolwiek galach... Starała się prowadzić normalne życie, ukończyć studia, mieć czas dla znajomych i rodziny, a co najważniejsze pozostać sobą... Ojciec był jej menadżerem , choć bardziej znał się na muzyce niż na tym całym show - biznesie.
Odebrała SMS, a tam napisał jej, aby jak najszybciej dotarła do studia nagrań w centrum. Czeka ją bowiem niespodzianka, ale czas ma tylko do 14.00, bo później ''niespodzianka'' ma coś ważnego do załatwienia... Miała pół godziny. Szybko odpaliła samochód, który po chwili zgasł. Nie! Znowu coś się zepsuło, w takim  momencie! Nie było czasu na naprawę. Pobiegła na najbliższy przystanek, ale autobus miał być za 15 minut. Nie zdążyłaby. Zaczęła biec. Codziennie rano biegała. Była już bardzo zmęczona, ale ta k,jest budynek studia! Przyspieszyła i wbiegła do środka, cała spocona i potargana. Wybiła 14.00. Ufff, udało się! Weszła i zobaczyła ojca, przywitała się. Potem zaczęła do niej dochodzić myśl, że w pomieszczeniu są jeszcze inni mężczyźni... Zaraz, o kurwa! Przecież to Take That!  Jakiś czas temu była ich ogromną fanką, teraz dowiedziała się, że wracają na scenę po przerwie. Ale co oni tu robią? Tutaj w Polsce... Ocknęła się i przywitała z każdym po kolei, czekając na wyjaśnienie sprawy.
 Po chwili Gary Barlow rozpoczął rozmowę:
- Przyjechaliśmy tutaj, ponieważ wracamy na scenę. Chciałbym jednak, aby Take That było teraz czymś zupełnie innym niż wcześniej...- uciął i spojrzał błagalnie na Marka, który pociągnął dalej:
- Wpadłem na pomysł, aby w zespole był ktoś na miejsce Robbiego... Zaczęliśmy szperać i wpadłem na Ciebie. Właściwie to Howard, ale sądziliśmy, że ''wsadzenie'' kobiety do zespołu nie będzie dobrym posunięciem... Ale ja zacząłem czytać o Tobie , oglądaliśmy filmy z koncertów i zgadzamy się co do jednego - tytuł królowej rocka jest Ci słusznie przyznany...- powiedział w imieniu grupy.
Lena słuchała uważnie i zrobiło jej się bardzo miło. Trochę obawiała się tego co za chwilę padnie z ich strony. Wtedy Jason powiedział, żeby zaśpiewała jedną z ich piosenek. Zgodziła się.
Nie potrzebowała tekstu, gdyż znała go na pamięć. Zaczęła śpiewać  ''Could It Be Magic'' tak dobrze z tym swoim mocnym ,oryginalnym wokalem, że po chwili wszyscy się dołączyli i razem wykonywali piosenkę.
Świetnie się bawiła, oni też. Po paru godzinach spędzonych na nuceniu utworów i rozmawianiu, Lena była pewna jednego - oni są cudowni! Znaczy się pod względem charakteru, nie przyglądała się urodzie... Wtedy Gary zapytał:
- Czy zgodziłabyś się należeć do Take That? Jesteś właśnie tym czego szukaliśmy.... Oczywiście wybór należy do Ciebie...
Lenę wmurowało, to jest poważna decyzja. Ona ma studia, własną karierę u szczytu, chciałaby też mieć czas na założenie rodziny... Z drugiej strony oni są świetni i dobrze by się jej z nimi pracowało, no ale pop? To nie jest to... Musiała podjąć w tym momencie jedną  z ważniejszych decyzji w jej życiu...
BY MAJKA
~||~
To opowiadanie chyba Was zainteresowało, prawda? Krzyczcie o jeszcze. 

Niepozornie ubrany nie wyróżniał się w tłumie przemierzającym centrum Manchesteru.
- Przepraszam bardzo – w ciągu godziny zaledwie jedna osoba, niebrzydka i ujmująco nieśmiała nastolatka , rozpoznała w nim członka najpopularniejszego zespołu w Wielkiej Brytanii – Mogłabym prosić zdjęcie albo autograf? – nerwowo obracała w palcach telefon w kolorowej obudowie.
- Nawet zdjęcie z autografem – odparł w przypływie dobrego humoru, wprawiając dziewczynę w stan niemalże uniesienia religijnego.
Cenił wszystkie przyjemności, które niosło członkostwo w Take That, przy czym status najmniej popularnego członka zespołu był dla niego niezwykle wygodny. Pełen podziwu dla Gary’ego, który pomimo całego splendoru pozostał najmilszym gościem na świecie, nie zamieniłby się z nim rolami nawet za majątek stanowiący wielokrotność jego własnego majątku. Miał wystarczająco dużo środków na realizację swoich marzeń i większą dozę anonimowości od pozostałych kolegów.Po wymianie uprzejmości z uroczą fanką wstąpił do nowo otwartej restauracji, należącej do dawnego kumpla,  Luke’a. Pod koniec lat osiemdziesiątych zarabiali na piwo i kasety video, odnawiając mieszkania i klatki schodowe w zapyziałych manchesterskich kamienicach. Stale zmęczeni, ufajdani farbą i klejem do tapet, nienawidzili tamtej fuchy. Po fajrancie, upojeni piwem snuli opowieści o przyszłości. Były w nich dalekie podróże, wypasione fury i haremy cycatych lasek. Marzenia jednegoz nich miały się wkrótce ziścić za sprawą pewnego bogatego i bardzo wpływowego człowieka, Nigela Martina Smitha…
…Czasem tak się dzieje, że przykre retrospekcje dopadają człowieka w najprzyjemniejszych chwilach. Tracił apetyt, przypominając sobie liczne upokorzenia, których doświadczył będąc naiwnym, prostolinijnym dwudziestolatkiem u progu kariery.
Gdybym umiał materializować dobre myśli tak jak umiem materializować te złe – wystukał w telefonie tekst i nadał go do Howarda, zanim podstarzały grubasek o małych lubieżnych oczkach stanął przy jego stoliku i grzecznie spytał o wolne miejsce.
- Siadaj, Nigel – odparł Jason z wymuszoną uprzejmością.
- Pięknie wyglądasz – dawny manager Take That oblizał usta – Niezmiennie od lat…
- Daruj sobie, dobra?
Miał nieodpartą ochotę strzelić Nigelowi w jego nalany pysk, jednak powstrzymał się przed wywołaniem skandalu. Niewykluczone, że ten stary dupek przeprowadził odpowiedni wywiad środowiskowy przed ich „przypadkowym” spotkaniem, na które w swoim stylu zaprosił wszystkich paparazzi z kraju. Wspaniale, po prostu super! Niech cały świat dowie się o ich randce…
- Wciąż niezmiennie piękny i wciąż niezmiennie uparty – pan Smith łakomie wpatrywał się wdawnego protegowanego – Jesteś piękny, Jasonie Orange.
Jason nie bez sarkazmu podziękował za komplement.
- Jesteś piękny – kontynuował jeden z najbardziej wpływowych ludzi brytyjskiego show businessu
– Piękny – chrząknął – i nic poza tym. Co, w rzeczy samej wystarczy, żeby dorobić się  paru ładnych milionów , czyż nie?
Jason przełknął ślinę
- Czy do twojej pustej główki, mój chłopcze, dotarł oczywisty fakt, że beze mnie byłbyś dziś nikim?
Jason przyjął zniewagę ze stoickim spokojem, pozwalając Nigelowi kontynuować jego żenujący wywód:
- Spójrzmy prawdzie w oczy, nie jesteś ani wybitnym piosenkarzem ani aktorem. Williams toniewdzięczny bydlak, ale za to jaki głos…
- Odpierdol się od Roba.
Nigel zaśmiał się arogancko.
- Wyrażaj się, chłopcze...
Jason zmarszczył brwi:
- Jesteś beznadziejny, Nigel.
-A ty jesteś zaledwie urodziwym beztalenciem, które bez mo-jej protekcji, bez mo-ich ciężko zarobionych pieniędzy, zainwestowanych w twoją karierę, stałoby teraz w kolejce po zasiłek dla bezrobotnych! – odchrząknął – Gdybyś nie był taki uparty – kontynuował łagodnym a zarazem irytująco zalotnym tonem -  gdybyś mi wtedy zaufał… Byłbyś dziś mega gwiazdą, której twoizdolniejsi koledzy mogliby buty czyścić. Uczyniłbym z ciebie ikonę na miarę Madonny czy Michaela Jacksona…
Jason w milczeniu przysłuchiwał się mowie dawnego managera. Czyżby ten stary pryk znowu próbował doprowadzić go do łez? W przeciągu ćwierć wieku, z prostodusznego młokosa niepewnego własnego talentu i miejsca w show businessie, Jason zmienił się w pewnego siebie mężczyznę o niezachwianym poczuciu własnej wartości.
Nigel nie dawał za wygraną:
- Inne beztalencie, niejaki Justin Bieber, niedługo wybiera się w podróż kosmiczną ze swoim managerem.
Jason niemal podskoczył na swoim krześle. Co ten Nigel, na miłość boską, pierdoli? To prochy czy początki demencji?
- Widzisz Jay, gdybyś nie był taki zawzięty, byłbyś jeszcze sławniejszy od tego szczyla! To ty byłbyś pierwszym celebrytą w przestrzeni kosmicznej. Polecielibyśmy tam razem, ty i ja…
- Równo cię pokurwiło, Nigel – Jason wstał, dostatecznie zirytowany żenującą paplaniną – Wsadź swoją tłustą dupę w rakietę i leć nawet Marsa. Leć i nie wracaj. Tak będzie najlepiej. Dla wszystkich.
Bez pożegnania zostawił Nigela samego przy stoliku. Uregulował rachunek przy barze i wyszedł z lokalu nie oglądając się za siebie.

BY THATTERKA



Nie wiem, ale może to opowiadanie fanki zachęci innych by przysłać swoją pracę. Email w zakładce "kontakt". 
- Jestem w niebie - powtarzałam patrząc na moich idoli.
- Nie, nie jesteś jeszcze w niebie - roześmiał się Mark. - Na razie jesteś tutaj i na szczęście nic ci się nie stało.
- Kocham cię - nagle mi się wypsnęło. - To znaczy... - zaczerwieniłam się - co się stało? Jestem w niebie?
- Chyba źle znosisz taką duchotę jaka była na koncercie, bo niby się bawiłaś i ja cię widziałem, ale szybko padłaś - zaczął opowiadać Gary. - Mark bardzo się przestraszył i zorganizował pomoc. Szczęście, że stałaś przy barierkach i to z twoją koleżanką, bo inaczej by cię zdeptali. I bardzo dobrze, że ci pomógł, bo nigdy nie wybaczyłbym sobie, że coś się stało komuś na naszym występie.
Powoli analizowałam zdarzenia i zaczęło wszystko do mnie dochodzić.
- Zaraz... to gdzie Stefani?! - przestraszyłam się. 
- Jej... - przerwał w pół słowa.
Do pokoju - chyba tak - weszli roześmiani i... pijani Stef oraz Jay. Moja kochana koleżanka ciągle go obmacywała, a ja nie wiedziałam co myśleć. Na chwilę spuściłam z niej wzrok, bo do takich obrazów z jej udziałem byłam przyzwyczajona. Zaczęłam piszczeć, a wszyscy zatykali uszy.
- Jestem w niebie! - wykrzyczałam. - Take That!
Zeskoczyłam z łóżka jak gdyby nigdy nic i zaczęła wszystkich wyściskać i całować. Prosto w usta. Nikt nie protestował, tylko patrzył i nic nie mówił. Tylko Stef powiedziała, że dobrze, że zemdlałam, bo inaczej już szwendałybyśmy się po ulicy.
Kiedy już mi przeszło uświadomiłam sobie, że chyba przesadziłam i uważają mnie tu za jakąś wariatkę. Ojć.
- Fajnie - odezwał się Howard, ryknął niczym Chewbacca. - Może się czegoś napijesz? - zaproponował.
- Chętnie się napijemy - wtrąciła się Stef. - Co macie? - spojrzała na wszystkich.
- Y, sok - podniósł butelkę Mark. Chyba się jeszcze nie otrząsnął po moim wybryku.
Stefani wzięła szklankę i nalała sobie owego soku. A ja z uśmiechem przyglądałam się wspaniałej czwórce. Głośno wzdychnęłam.
- Ale wy to jesteście... przystojni - rozmarzyłam się.
Wszyscy się uśmiechnęli.
- Dziękujemy - odparł Mark. - A ty ładna... - uśmiechnął się - i twoja koleżanka też.
- Ej, Kaśka, Kate, czy jak ci tam - weź jeszcze raz zemdlej, bo nas wywalą.
- Spokojnie, nie będziemy nikogo wywalać - powiedział Gary. - Możecie jeszcze tu zostać. Chętnie z wami pogadamy, bo jak już tu jesteście.
- Cudowni, jak zwykle - powiedziałam.
Nie ma to jak siedzieć z chłopakami z Take That, rozmawiać z nimi, patrzeć na nich i chcieć dalej żyć. Było bardzo wesoło. Mark, okazał się jeszcze bardziej dowcipny niż myślałam. Ciągle opowiadał jakieś kawały i historie.  Jedna z nich przydarzyła im się, kiedy jechali na koncert do Niemiec. Za szybami pochmurna pogoda. Ciągle lało. Chłopaki siedzieli znudzeniu. Gary coś pisał, Howard nucił coś pod nosem, a Jason przyglądał się swojemu odbiciu w szybie. Mark postanowił zrobić konkurs. Powlewał do kubków napoje i podszedł do Jasona. Ten spojrzał na niego i zapytał czego chce.
- Napij się i zgadnij co to - powiedział Mark z lekkim uśmiechem na twarzy.
Jason nie był zainteresowany, ale w końcu dał się namówić. Napił się z pierwszego kubka - woda, z drugiego - piwo. Zanim napił się z trzeciego zainteresowany Howard podszedł, aby zobaczyć co się dzieje. Stanął na przeciwko Jasona, ponieważ nie wiedział co on dokładnie robi. Napił się z trzeciego i od razu wszystko wypluł prosto na Howarda. Mark wybuchł śmiechem. How zdenerwowany krzyczał na cały bus i odciągnął Gary'ego od jego zajęcia. Mark tak się śmiał, że nie chcący łokciem strącił banany. Gaz zaciekawiony, idąc w stronę Jay'a stanął prosto w banany, których nie zauważył i wpadł na biednego Howarda. Obydwaj się przewrócili, a Mark ze śmiechu aż się zginał. Po tej historii Stefani zapytała Jasona:
- A tobie nic się nie stało szczęściarzu?
- Zupełnie nic - odparł zaczarowany.
Wszyscy zerknęliśmy na parę. Fakt, wyglądali razem prześlicznie, ale Stefani... ona po prostu nie znała granic. Ciągle wkładała "swojemu" tancerzowi ręce pod koszulę. Szczerze to trochę jej zazdrościłam tej pewności siebie. Zawsze taka na luzie. Musze się od niej uczyć.
- Skąd jesteście? - przerwał milczenie Gary.
Stefani zajęta Jasonem nawet nie usłyszała pytania.
- Ja z... Polski, a ona - spojrzałam na przyjaciółkę - stąd, z Londynu.
- Polski? - zdziwił się Gary. - To my mamy tam jakichkolwiek fanów? Ranking przedstawiał się dość marnie.
- No jak widać jacyś są - uśmiechnęłam się. - Są i żałują, że ich nie odwiedzicie.
Pomyślałam wtedy, że są tacy jak inni, że zależy im tylko na pieniądzach i sławie.
- Hej, a może warto byłoby tam wpaść i dać malutki koncercik - rzucił pomysł Howard.   
- Tak! - krzyknęłam.
Spojrzeli po sobie z zastanowieniem na twarzy.
- Hm, może... jeszcze zobaczymy - odpowiedział Gary. Widać było, iż to on ma w tym zespole największa władzę.  
Mina mi trochę zrzedła. Zawsze gdy ktoś mówi, że się zastanowi na "tak" lub "nie, to i tak wiem, że będzie "nie".
- Ale Gaz - wyskoczył Howard - słyszałem, że są tam najpiękniejsze kobiety...
- Z najpiękniejszymi piersiami - przerwał mu Mark.
- Może być - przyznał mu rację How.
- Zresztą masz przykład - Owen wskazał na mnie.
Zaczerwieniłam się delikatnie, ale taka to już moja uroda.
- I żarcie mają dobre! - przyznał Donald.
- Ooo, hahaha. Teraz to już na pewno zobaczysz nas w Polsce - nabijał się Mark.
Gary z lekkim uśmiechem rozglądał się po pomieszczeniu. Czułam się jakby teraz ktoś decydował czy będę żyć, czy umrę.
- No dobra, przekonaliście mnie.
Mark i How przybili podwójne piątki.
- Trzeba iść do menadżera i niech nam miejsca załatwia. Jestem ciekawy tej Polski.
- Tak szybko? - zdziwiłam się i rzuciłam się, aby ich wszystkich ponownie wyściskać.
Zaczęłam opowiadać im o mojej ojczyźnie. Oni słuchali z zaciekawieniem i ciągle zadawali pytania. Mark tak pięknie patrzył... Dziś pierwszy raz poczułam, że lubię być w centrum uwagi. Szczególnie, gdy wpatruje się w ciebie kilku przystojnych facetów, którzy na dodatek są twoimi największymi idolami.
Nadchodził kolejny dzień. Przestraszyłam się. Do domu już nie chce wracać. Nie mam po co. Lecz patrząc na szczęśliwą Stefani i ja chciałam taka być. Nie przejmować się niczym i korzystać z życia ile się da i jak najlepiej się da.
Powoli oczy zamykały mi się. Próbowałam nie zasnąć, ale to było silniejsze ode mnie. Osoby spod znaku barana muszą dużo spać, dużo... Osunęłam się na łóżko i po prostu zasnęłam.
Śnił mi się ślub. Mój i Marka. W kościele. A potem duże łóżko, wszędzie biało... pies, Gary, gitara... I wszystko się urwało. Została tylko ciemność i błoga cisza. Mogłoby tak zostać. Nie chce do mamy. Nie chce do taty. Nie chce do domu! Chce mi się płakać i krzyczeć. Nie wiem co teraz ze mną będzie.
Nie mam pojęcia ile spałam. Obudziłam się sama, w innym pomieszczeniu. W hotelowym pokoju.
- Już po wszystkim. Nigdy więcej nie zobaczę Take That - pomyślałam. - Głupi sen.
Tydzień później...

- Hej, Stef, a ta? - Zapytałam przykładając do siebie koszulką z logo Take That, którą nabyłam za nie małe pieniądze w pobliskim sklepie z odzieżą.
- Super! - krzyknęła z entuzjazmem. - Ale laska, zbieraj się, bo potem będziemy musiały czekać chuj wie ile na wejście.
Tak, to ten dzień. Koncert! Od dwóch dni nie mogłam przestać o nim myśleć, a ostatniej nocy prawie nie spałam. Nie mogłam pozwolić, żeby ktoś zniszczył mi ten wspaniały dzień. Nawet nachalni rodzice.
Schodziłyśmy powoli na dół plotkując o tym i owym. Było miło dopóki nie usłyszałam rozmowy rodziców z wujkiem.
- Czy ty nie uważasz, że ta cała nowa przyjaciółka Kate jest dziwna? No zobacz jak ona się ubiera i w ogóle odzywa - mówiła zdesperowana rodzicielka.
Wujek spojrzał na nią pytająco jakby nie rozumiał o co chodzi.
- Dlaczego... dziwna? Miła dziewczyna, naprawdę.
- Miła?! Jak na mnie patrzy, to mi jakoś... słabo. Ona musi mieć cos wspólnego z jakąś sektą.
- Ale nie unoś się. Poza tym, to nie my wybieramy Kate przyjaciół. To jej sprawa. A z sektą przesadziłaś. Kto by się teraz tym przejmował.
- Jak to nie wybieramy jej przyjaciół?! - odezwał się zajęty czytaniem gazety ojciec. - Przecież trzeba wiedzieć z kim się dzieciak spotyka, dopóki jest na moim utrzymaniu.
- Ale Artur, to już nie dziecko. Jest pełnoletnia i sama może o sobie decydować - dzielnie bronił mnie i Stefani wujek.
- Gówniara mam nas słuchać! I ja jej dam! Spotykać się z jakąś tanią kurwą z zakrętu, która daje dupy na prawo i lewo! - wykrzyczała matka.
Tego już było za wiele. Kątem oka zobaczyłam smutną minę Stefani. Ona wiedziała, że źle robi, ale... musiała sobie jakoś radzić w tym okrutnym świecie.
Teraz nie mogłam stać i patrzeć na to jak Stef prawie płacze i jak rodzice ją poniżają. Szybko zeszłam ze schodów ciągnąc ją za sobą. Na mojej twarzy na pewno było widać złość. I wybuchłam:
- Co wy kurwa sobie myślicie?! Że wszystkich możecie tak sobie obrażać? Nawet ich nie znając. Czy zdajecie sobie sprawę z tego, że to, co przed chwilą powiedzieliście - tak, wy - spojrzałam na ojca i matkę - naprawdę może zranić? I nie tylko Stefani! Ale i mnie! I wiecie co? Nie chce takich rodziców jak wy. Zawsze mieliście mnie w dupie. Nie nawiedzę was! A Stefani to nie dziwka! To najwspanialsza osoba na świecie.
I wtedy spojrzałam na moją przyjaciółkę. Miała takie piękne, zielone oczy. Dlaczego ja tego wcześniej nie widziałam.
- I ja ją kocham! - wykrzyczałam i po prostu pocałowałam Stefani. - A teraz wychodzę i nie mam zamiaru wracać - rzekłam spokojniejszym tonem.
Stef przez chwilę - dosłownie - stała jak wryta i patrzyła na mnie. Potem podeszła do drzwi, a ja za nią. Trzasnęłam drzwiami, a za sobą słyszałam jeszcze wrzaski ojca, że mam wracać, bo mnie zabije i takie tam... Dlaczego on taki jest? Nigdy tak nie mówił. Źle się dzieje.
Bez słowa zmierzałyśmy w kierunku czekającej taksówki. Nagle Stefani załapała mnie swoją ciepłą ręką, obróciła w swoim kierunku i patrzyła mi w oczy. Nie wiem dlaczego, ale chciałam aby to się nie kończyło.
- Wiesz co? Nikt, nigdy nie był dla mnie taki dobry jak ty - powiedziała. - Dzięki tobie mam ochotę żyć. Ucieknijmy stąd. Bądźmy razem, proszę.
I sytuacja się powtórzyła. Pocałowałyśmy się! Nie czułam wstrętu. Mogło tak zostać.
Odsunęła się, spojrzała na mnie jeszcze raz, uśmiechnęła się, ja też i wsiadłyśmy do samochodu, aby pojechać na wymarzony koncert. Razem.
 
Na stadionie były już tłumy. Zdążyłyśmy przed samym otarciem. Nasze upragnione miejsca były przy barierkach, więc do biegu, gotowi, START! To było coś niesamowitego. Wszyscy biegli jak Indianie na pole bitwy. Nikogo nie obchodziło czyjeś zdrowie czy coś. Teraz liczyło się Take That. Ja i Stef ledwo przebiłyśmy się do barierek trzymając się za ręce. Patrzyłyśmy jak stadion zapełnia się do ostatniego miejsca, a płyta przepełniała się.
- Howard!
- Gary!
- Mark!
- Jason!
Wszyscy krzyczeli ich imiona. Ale my chyba najgłośniej i z największym sercem. Było mega duszno. A do tego wszyscy się tak kisili. Jak w puszce. Nie wierzyłam, że tam jestem i zaraz zobaczę Take That! Nagle zgasły lampy, cisza, szepty.
- Hej, zaraz się posikam ze szczęścia - powiedziała Stefani swoim przyjemnym głosem.
- Take That! Take That! Take That! - krzyczały fanki.
Cisza i BOOM. Pierwsze dźwięki "Never Forget"! Światła po kolei padały na twarzy moich mężczyzn. Wyglądałoby to tak zjawiskowo chociaż prosto. Normalnie nie do opisania. Nie wierzyłam. Moje marzenie właśnie się spełniało. Ale popłynęłam i zaczęłam śpiewać razem z chłopakami. Boże, jacy przystojniacy! Z każdym utworem przybywało szczęścia, niedowierzenia i... potu. Nadeszła połowa koncernu. Zaczęło mi się robić słabo. I nagle ciemność, nie ma nic...
 
Powili otworzyłam oczy. Było mi nie dobrze i bardzo bolała mnie głowa. Powili dochodziłam do siebie. Chyba leżałam na jakimś łóżku z brązowa pościelą, biały sufit... Mój brzuch. Nie wiedziałam co się stało. Głowę z trochę przymrużonymi oczami przekręciłam w bok. A tam co? MARK! GARY! HOWARD! I JASON! Chyba byłam w niebie. Umarłam. Znowu straciłam przytomność.

Mark Owen przyznał, że jego dzieci wolą słuchać One Direction, niż jego własnych utworów.
Dzieci uwielbiają muzykę  - rano włączają radio i tańczą wokół, więc muszę słuchać One Direction i Ellie Goulding.
Ona jest genialna, lubię ją. Florence And The Machine też. 
Mark, który ma trójkę dzieci - Elwooda, 6, Willow, 4, i 11-miesięczną Fox India  - z żoną Emmą Ferguson, pracował nad albumem w jego własnym studio.  I choć dzieci przychodziły go odwiedzać, gdy nagrywał The Art Of Doing Nothing, nie były zainteresowane jego muzyką. Po pięciu minutach były znudzone.
Przypominam, że najnowszy solowy album Marka został wydany 7 czerwca 2013r.
Jason Orange jest zdecydowanie najbardziej nieśmiałym członkiem Take That, ale nie wydawał się taki być, gdy nie dawno opuścił klub z długonogą brunetką.

Więcej zdjęć.
Piosenkarz i jego towarzyszka - niosąca drogą butelkę szampana ( £130, Dom Perignon) - wyszli z klubu Whisky Mist w Londynie. Byli pijani. Wędrowali po ulicach i głośno się śmiali. W pewnym momencie Jason nawet ją objął.
Jason (42 l.) nie jest obecnie z nikim związany. W ubiegłym roku rozstał się z  Catherine Tate. Byli parą kilka miesięcy, ale w końcu zaczęło się coś między nimi psuć i postanowili zostać przyjaciółmi. Wkrótce po rozstaniu z Jasonem Catherine zaczęła romansować z prezenterem telewizyjnym Adrianem Chilesem.